Inventaris

Roosbroekstraat (Pajottegem)
De gemengde houtkant op talud is aanwezig op beide zijden van een holle weg. Deze weg loopt haaks op de hoogtelijnen van de kouter 'Heizel' richting de vallei van de Mark. Zomereik (Quercus robur) en gewone hazelaar (Corylus avellana) zijn als zware hakhoutstoven aanwezig. Sleedoorn (Prunus spinosa), wilde kamperfoelie (Lonicera periclymenum), wilg (Salix multinervis) en gladde iep (Ulmus minor) komen voor, net als hakhout van gewone es (Fraxinus exelsior), waarvan een zware stoof met een omtrek van 600 centimeter en verschillende oude struiken van rode kornoelje (Cornus sanguinea). In de kruidlaag is hop (Humulus lupulus), kleine maagdenpalm (Vinca minor) en bosrank (Clematis vitalba) aanwezig.

Schereweide (Pajottegem)
De houtkant langs de oostzijde van Schereweide staat op een steil talud ter afgrenzing van een weiland. Het hakhout bestaat onder andere uit veldesdoorn (Acer campestre), tamme kastanje (Castanea sativa), gewone hazelaar (Corylus avellana), meidoorn (Crataegus), gewone es (Fraxinus exelsior), zoete kers (Prunus avium) en braam (Rubus).

Sint Leonardus 42 (Pajottegem)
Gesloten hoeve met witgekalkte volumes gegroepeerd rondom een geplaveide binnenplaats. Overluifelde inrijpoort. Een houtkant markeert de historische huiskavel van de hoeve waar nog een relict van de boomgaard aanwezig is.

Steenweg Asse (Pajottegem)
De houtkant op een talud bevindt zich op de zuidelijke helling van de Scheibeekvallei. De houtkant bestaande onder andere uit gewone es (Fraxinus exelsior), gewone hazelaar (Corylus avellana), zoete kers (Prunus avium) en zomereik (Quercus robur) ligt tussen twee akkerlanden en een grasland.

Torreborrestraat (Pajottegem)
De houtkant staat op de linker oever van de Bellembeek, die de grens van Vlaanderen en Wallonië vormt. De sterk meanderen beek wordt door een lint hakhout begeleid. De houtkant bestaat uit zwarte els (Alnus glutinosa), gewone hazelaar (Corylus avellana), gewone es (Fraxinus exelsior), Canadapopulier (Populus canadensis (x)), wilg (Salix) en olm (Ulmus).

Zullikstraat (Pajottegem)
Het hakhout van gewone hazelaar (Corylus avellana) en gewone es (Fraxinus exelsior) bevindt zich op de perceelsgrens van twee landbouwpercelen.

Brugsesteenweg, Vliegveldweg (Pittem)
Bij een graslandperceel dat op de kaart van Vandermaelen (circa 1850) nog als bos werd ingetekend staat aan de noordoost-, zuidoost- en zuidwestzijde een oude houtkant. Mogelijks is de houtkant ontstaan uit de bosrand. Dit relict heeft de tand des tijd doorstaan en is op meerdere plaatsen onderbroken. Het omrandt een groot deel van het huidige graslandperceel. De locatie is hooggelegen in het landschap en sluit dicht aan bij de VRT-zendmastinstallatie van Egem. Ook in de nabije omgeving komen nog fragmenten van oude bosrandbegroeiingen voor, maar deze zijn minder uitgesproken.

Kijkverdriet (Ravels)
Het Kijkverdriet wordt gekenmerkt door de afwisseling van een agrarisch gebied met bossen ten noorden, grasland en (broek)bossen in het westen. Het rectangulair kavelnet is een relict van de 19de-eeuwse ontginning van dit gebied.

Burchtstraat, Visésteenweg (Riemst)
De Wachelkoul was vermoedelijk de oudste ontginning van wat we nu de Grote Berg noemen. De bovengrondse ingang naar deze ontginning is zichtbaar in het landschap, dit is een verdiept perceel dat vanuit de Burchtstraat vertrekt. De Wachelkoul is ingestort en deze instorting is op het terrein nog herkenbaar aan de verdiepte ligging, het onregelmatig reliëf en de begroeiing met loofbomen en struiken, onder andere essen en populieren. Rond de instorting zelf liggen enkele graslanden met kleine reliëfverschillen en verzakkingen. De toegang die op dit moment het meeste gebruikt wordt, is de toegang Lacroixberg. Deze toegang is op een later moment opengegraven in de toen al bestaande groeve omdat de oorspronkelijke toegang ingestort was. Een holle weg verbindt de toegang met de Visésteenweg.

Eekhoornlaan, Ijsvogellaan, Toekomstlaan (Sint-Genesius-Rode)
Op een steil talud is, in het verstedelijkte landschap bij de Boesdaalhoeve, nog een houtkant bewaard met zeven opvallende bomen. Het zijn zes eiken en één haagbeuk waarvan twee opgaande eiken, vier knoteiken en één knothaagbeuk. Ze zijn op traditioneel wijze boven in het talud ingeplant. De dikste heeft een stamomtrek van 446 cm. Niet alle bomen konden gemeten worden, een tweede knoteik had een stamomtrek van 410 cm. Knoteiken met stamomtrekken van meer dan 4 meter zijn zeldzaam.