Inventaris

Roesbrugge-Haringe, Watou (Poperinge)
De vallei van de Heidebeek langsheen de Frans-Belgische grens wordt gekenmerkt door een beek met een zeer natuurlijke sterk meanderende loop en een natuurlijk oeverprofiel. De valleiranden vormen de grens tussen de beekbegeleidende weilanden en de hoger gelegen akkerlanden. Op de hoger gelegen akkerlanden staan verspreide hoeves met erfbeplanting en weilanden met houtkanten. De gotische kerk van Watou, gelegen in de vallei van de Warandebeek, vormt ene blikvanger door de hogere ligging.

Krombeekseweg 82-84 (Poperinge)
Het kasteel De Lovie werd in 1856 opgetrokken naar ontwerp van de West-Vlaamse architect Pierre Nicolas Croquison met koetsgebouw en conciërgewoning. Het park, aangelegd in landschappelijke stijl, met vijvers en gazon omgeven door een parkbos en bomengroepen. In het park een toegangspoort, 19de-eeuwse kapel, tuinpaviljoen, vijvers, jagersgrot, ijskelder en schuilgebouwtje. Deels bewaarde rabattenstructuur en moestuinmuur, motteheuvel en stuwen. Bewaard klooster, kloosterkapel en Mariagrot uit de eerste helft van de 20ste eeuw.

Zwitserstraat (Putte), Duivelshoek, Mechelbaan (Sint-Katelijne-Waver)
Het Peultenbos is één van de laatste eikenbossen in de regio van Bonheiden, Putte en Sint-Katelijne-Waver en vormt een landschappelijk geheel met de Nieuwe Krankhoeve en de Cranckhoeve. De oppervlakte van het bos is de voorbije eeuwen nagenoeg ongewijzigd gebleven.

Broechem, Oelegem (Ranst), Massenhoven, Zandhoven (Zandhoven), Halle (Zoersel)
De Tappelbeekvallei behoort tot de mooiste beekvalleien van de Kempen en heeft dankzij de aanwezigheid van verschillende vegetatietypes, met onder andere beekbegeleidende bossen, en de twee relatief gaaf bewaarde kasteelparken een belangrijke esthetische waarde. Bossen domineren dit gebied. Enkel in het centrale gedeelte van het landschap liggen er enkele weilanden en akkers. Er komen twee kasteeldomeinen voor: het Hof van Liere gaat terug tot een 15de eeuwse waterburcht. Vandaag is het een dubbel omgracht kasteel met dienstgebouwen. Kasteel Montens is een omgracht kasteel, dat in oorsprong teruggaat tot de middeleeuwen. Het huidige uitzicht van een classicistisch herenhuis kreeg het in de 18de eeuw. Naast de historische waarde heeft dit gebied ook een belangrijke archeologische waarde (grafveld uit de ijzertijd).

Oelegem (Ranst), Schilde (Schilde), Wommelgem (Wommelgem)
De Vallei van het Groot Schijn met kastelen Schilde, Bleekhof en Vrieselhof heeft een relatief gaaf bewaard landschap, dat door de afwisseling van open en gesloten structuren een kleinschalig karakter heeft. Dit wordt nog wordt versterkt door het uitgebreide paden- en drevenstelsel. Het historisch waardevolle gebouwenpatrimonium van de kasteeldomeinen en omliggende oude hoeven geeft het gebied een landelijk karakter, te midden van bebouwing en infrastructuur. Esthetisch waardevol zijn de dreef tussen de dorpskom van Schilde en het Hof van Schilde en de mooi bewaarde repelpercelering bij het Bleekhof.

Boerenkrijglaan, Driepikkelhoeveweg, Kastanjelaan, Schawijkstraat, Vaartstraat, Zakstraat (Ranst)
Het Bos van Ranst wordt gekenmerkt door de esthetisch waardevolle afwisseling van bossen met kleinschalige landbouwgebieden en de daarbij horende historische hoeven, wegen en dreven. Het gebied vormt een goed bewaard relict van het grootgrondbezit met landbouw en later ook bosbouw met jacht. Opvallend in het gebied is het domein van het kasteel Zevenbergen en de Kasteeldreef, die samen met de zuidelijker gelegen Schoolstraat de lijnrechte verbinding vormde tussen het kasteel en de Sint-Pancratiuskerk van Ranst. Het kasteel is ondertussen verdwenen. De omgrachting en bijgebouwen zijn nog wel bewaard. In het gebied liggen ook de historische hoeves Gasthuishoeve, hoeve Drogenhof en Driepikkelhoeve. In het Muizenbos ligt nog een voormalige lusthofvijver met in de buurt ervan een gloriette (een prieeltje dat volledig door hagen wordt opgebouwd).

Bredabaan, Rundvoortstraat, Schildesteenweg (Ranst), Den Heuvel (Schilde)
De vallei van het Groot Schijn wordt gekenmerkt door een afwisseling van bossen en graslanden, doorsneden door dreven. In het noordoosten bevindt zich een oude linnenblekerij, die in 1748 werd opgericht.

Poppel (Ravels)
Molenheide betreft een gaaf boscomplex met een goed bewaarde ontginningsstructuur in dambordpatroon: rond 1900 werden de eerste stukken heide en duinen blokvormig verkaveld en ontgonnen tot naaldbos. De huidige bossen geven dit gebied een gesloten indruk. Enkele landbouwkavels, heiderelicten en vennen zorgen voor afwisseling. De Rovertkapel werd in 1735 gebouwd. Belangrijk zijn de geomorfologische en hydrologische kenmerken van het gebied. De uitgestrektheid en de rust van dit gebied dragen bij tot de hoge belevingswaarde.

Poppel, Weelde (Ravels)
Domein De Schrieken is een typisch voorbeeld van een landschap in de Noorderkempen, gekenmerkt door het samengaan van grote compartimenten bos en weiland, met daarbij mooie zichten. Rond 1900 heeft de toenmalige eigenaar het landgoed laten aanleggen. Het kasteel De Schrieken, het omliggende landschapspark en het bos zijn relatief gaaf bewaard gebleven. Dit deel van dit het contrasteert sterk met omgevende open, grootschalige landbouwgebied. Het landbouwgebied werd pas midden 20ste eeuw ontgonnen op de heide, in een geometrische patroon van percelen en wegen. In de eerste Wereldoorlog patrouilleerde het Duitse leger in Domein De Schrieken, gelegen bij de landsgrens. Bomen in het patrouillelaantje langs de grens vertonen nog honderden sporen van bajonetwonden, afkomstig van het bajonetwerpen als tijdverdrijf van de soldaten.

Ravels (Ravels)
In 1903-1904 werd het gebied aangekocht door de Belgische staat om er bossen aan te planten. Sinds 1906 werd gestart met de bebossing. De landschappelijke structuur en het uitzicht met rechthoekige blokken, van elkaar gescheiden door dreven en aarden wegen, zijn tot vandaag nagenoeg onveranderd gebleven. De afwisseling in zowel loof- als naaldhout hangt samen met de aanwezigheid van bosbouwkundige proefzones. Binnen de dichte boscomplexen verwijzen diverse vennen en heiderelicten nog naar het landschap uit de 18de en 19de eeuw. Het Kijkverdriet, aan de zuidkant van het boscomplex, werd in de 20ste eeuw ontgonnen uit heide. De landbouwpercelen vertonen er een regelmatig patroon. Bijzonder aan het kijkverdriet is ook het opkwellende grondwater en de bijhorende botanische rijkdom. De uitgestrektheid, de rust en de afwisseling geven dit gebied een grote belevings- en esthetische waarde.